In Madrid heerst een epidemie van gokverslaafde tieners

Nu er steeds meer gokkantoren in de buurt van scholen zitten, is Spanje uitgegroeid tot het land met de meeste jonge gokverslaafden van Europa.

“Ik ga denk ik ongeveer vijf euro inzetten, en dan koop ik een nieuwe telefoon,” hoorde ik een jongen van ongeveer vijftien jaar oud zeggen. Ik liep langs een middelbare school in Getafe, een buitenwijk van Madrid. De reden dat ik bij een middelbare school tieners aan het afluisteren was, is niet zo eng als je misschien denkt. Ik wilde namelijk met hen praten over het toenemende gokprobleem onder Spaanse jongeren.

Spanje heeft van alle Europese landen het grootste gokprobleem onder tieners. Volgens onderzoek van de Spaanse Federatie van Gerehabiliteerde Gokkers en het Instituut van Psychologen in Madrid is een of de vijf kinderen tussen 14 en 21 er op de een of andere manier verslaafd aan. Hoewel de wet minderjarigen verbiedt om te gokken, is het voor tieners nog nooit zo makkelijk geweest om het te doen. Overal in de grote steden duiken gokkantoren op.

Volgens sommige schattingen van het ministerie van Economie, Werkgelegenheid en Financiën is het aantal bookmakers in de Spaanse hoofdstad in de afgelopen vijf jaar met 300 procent toegenomen, vooral in armere gebieden als Puente Vallecas, Usera en Villaverde. “Het is een manier om snel en makkelijk geld te krijgen,” zegt Sol Sánchez van de politieke coalitie Izquierda Unida. “Het fenomeen kan worden omschreven als de nieuwe heroïne van de arbeidersbuurten.” In Barcelona is er zelfs een wet aangenomen om te voorkomen dat er nieuwe gokkantoren worden geopend.

Voor dezelfde middelbare school ontmoette ik Alica, een 16-jarige scholier. “Met geld van hun ouders gokken is de nieuwe manier waarop mijn klasgenoten en vrienden hun vrije tijd doorbrengen,” zegt ze. “Het is heel makkelijk om binnen te komen bij de gokkantoren in het centrum.” Het dichtstbijzijnde kantoortje lag op slechts 200 meter van de school.

Afgelopen september vond de politie 28 minderjarigen in gokkantoren in Madrid. “De politie-inval vond tijdens schooltijd op een maandag plaats, wat erg alarmerend is,” zegt Ricardo Rodríguez, therapeutisch coördinator van de Madrileense Verslavingsinterventie. De kinderen werden niet gestraft, maar de bookmakers die hen naar binnen hadden gelaten of hen hadden geholpen wel.

De 21-jarige Rubén* is meer dan een jaar in therapie geweest voor zijn gokverslaving. Op zijn veertiende begon hij met gokautomaten in het cafeetje tegenover zijn huis. Hij zegt zo verslaafd te zijn geraakt dat hij “de hele dag door kon blijven spelen”.

Vanesa begon met online games. “Ik gaf vaak meer dan honderd euro per keer uit,” zegt de 16-jarige. “Om te kunnen blijven spelen heb ik op een gegeven moment geld van mijn ouders gestolen, daar heb ik het meeste spijt van.” Ook de 16-jarige José werd verslaafd via internet: “Ik zette geld in vanaf mijn telefoon, waar ik ook was. En ik werd daartoe aangemoedigd door tv-reclames.”

De meeste jonge gokkers die we spraken hebben twee dingen met elkaar gemeen: ze begonnen online en zagen reclames van gokbedrijven. “Mensen worden aangemoedigd om te gokken omdat er beroemdheden in gokreclames zitten, zoals voetballers als Gerard Piqué of Lionel Messi,” zegt Bruno Cortés, een psycholoog van de Vereniging voor Hulp en Preventie van Gokverslavingen.

Volgens gegevens van de Audiovisuele Raad van Catalonië en de Raad van Medische Verenigingen van Catalonië wordt 45 procent van de gokreclames op de Spaanse televisie uitgezonden op momenten dat er kinderen kijken, en is dat op de commerciële radio zelfs 84 procent. “Jonge mensen worden niet zomaar gokverslaafd als ze bekende mensen zien gokken, maar het normaliseert het wel, en het zorgt er ook voor dat je gokken met roem en welvaart gaat associëren,” zegt Cortés, die zelf ook zegt te zien dat steeds meer jongeren in behandeling gaan.

Sinds maart 2019 verbiedt de publieke omroep Radio Televisión Madrid gokreclames op tv en radio. Volgens Soledad Pérez, woordvoerder van de Spaanse Socialistische Arbeiderspartij, is ook de lokale omroep Canal Sur “van plan om gokpubliciteit volledig te verbieden. We moeten allemaal ons best doen om jonge mensen goed voor te lichten, omdat het een erg kwetsbare groep consumenten is,” zegt ze. “Dat doen we ook met alcohol en tabak.”

David (15) spijbelt weleens om tien euro bij een gokkantoor uit te geven – en soms ook wel wat meer. “Ik wil geld verdienen om videogames te kopen, want mijn ouders kunnen dat niet,” zegt hij. Tot nu toe heeft David nog niks gewonnen.

Omdat het om bedragen gaat van tien à twintig euro, ziet David zichzelf niet echt als gokker. Dat associeert hij met oudere mensen die urenlang muntjes in een automaat zitten te gooien. Maar aan het einde van ons gesprek geeft David toe dat hij toch wel wat meer voorlichting over gokken had willen krijgen op school, mocht hij in de toekomst toch nog tegen “problemen” aanlopen.

Bij een bingosalon ontmoet ik de 15-jarige Sheila, die vertelt dat ze met bingo begon omdat het haar een leuk gezinsuitje leek – haar moeder en oma doen namelijk ook mee. Twee uur later zie ik Sheila bij dezelfde ingang, maar dit keer heeft ze geen cent meer over. Ze heeft haar hele maandsalaris erdoorheen gejast.

Ze heeft gewoon “wat pech” gehad, zegt ze.

Bron: Vice [ LINK ]

Jamie (27) kampt nog steeds met gokverslaving

Geen happy end voor gokverslaafde Jamie (27) in ‘Vandaag over een jaar’: “Gokken heeft me al 100.000 euro gekost”

 

Geen happy end voor gokverslaafde Jamie (27) in ‘Vandaag over een jaar’: “Gokken heeft me al 100.000 euro gekost”

Een jaar na zijn eerste bezoek bij Cath Luyten biecht de 27-jarige Jamie vanavond op dat hij nog steeds gokverslaafd is. FOTO: VRT

“Er was een dag dat ik 1.500 euro kwijtspeelde. Mijn gokverslaving heeft me al een klein huis gekost.” De 27-jarige Jamie is al sinds zijn pubertijd verslingerd aan kansspelen en online gokken. In Vandaag over een jaar beloofde hij Cath Luyten dat hij zijn leven zou omgooien. Maar donderdagavond geeft hij in tranen toe dat het niet is gelukt. Met zijn verhaal hoopt Jamie anderen te behoeden voor zijn fouten.

“Vandaag over een jaar wil ik verlost zijn van mijn gokverslaving.” Dat goede voornemen maakte Jamie Caluwé vorig jaar in de studio van Cath Luyten (42). Vanavond kruipt de jongeman uit Kontich opnieuw bij haar in de zetel. Maar met tranen in de ogen. Het is hem niet gelukt. “Een week geleden heb ik nog gepokerd”, geeft hij toe.

Jamie gokt al sinds z’n veertiende. “Toen ging ik met mijn vader naar de krantenwinkel. Hij liet me wedden op sportuitslagen, én we wonnen. Twee euro leverde plots 165 euro op.” Meteen had Jamie de smaak te pakken. “Ik begon geregeld te gokken. Ik vertrok vroeger naar school om langs de krantenwinkel te lopen. Tijdens de middag en na school speelde ik op de bingokast in cafés.”

De situatie werd met de jaren erger. Rond zijn twintigste deed een vriendin Jamie inzien dat hij een probleem had. Zo belandde hij bij Vagga, een vereniging voor geestelijke gezondheidszorg. “Ik sprak er met psychologen en een orthopedagoog, en even zag het er goed uit. Tot plots mijn relatie stukliep en mijn oma stierf. Dat hakte er zo hard in dat ik herviel.”

Al jaren niet gewonnen

Gokken doet Jamie op alle mogelijke manieren: van kansspelen en gokautomaten tot online pokeren. “Zolang ik maar die kick beleef. In mijn roes lijkt niets anders nog belangrijk. Maar vaak voel ik me al tijdens het spelen schuldig. Zeker als ik merk dat mijn cash geld bijna op is. Winnen? Dat heb ik de laatste jaren amper gedaan.”

De reden achter zijn verslaving zoekt Jamie bij onzekerheid. Hij kan maar niet beslissen wat hij wil in het leven. “Ik heb niks om handen wat ik echt graag doe. Dus zodra het in me opkomt om te gokken, doe ik het. Het is een drang.” Zo vergokte Jamie ooit 1.500 euro op één dag. In totaal verloor hij al de waarde van een klein huis. “Ik schat zo’n 100.000 euro. De gevolgen vallen nog mee, dankzij mijn moeder. Wanneer ik een loon of uitkering ontvang, beheert zij dat geld. Ik krijg telkens een kwart, om te overleven. Wil ik eens gaan skiën, dan betaal ik de reis in deeltjes terug aan mijn beste vriend. Ik heb geluk dat er zo veel begrip is in mijn omgeving.”

Wakker schudden

Na Jamies eerste bezoek bij Cath Luyten was er hoop. Hij bleef twee maanden gokvrij. Maar zodra hij geld had, liep het mis. “Plots had ik weer 2.000 euro verkwist. Ik had de fut niet meer om verder af te kicken. Ik schaam me kapot.”

Toch wil Jamie zijn verhaal delen, om anderen wakker te schudden. “Te veel mensen gokken. Ook in mijn vriendengroep. De bevoegde instanties moeten meer doen om het probleem aan banden te leggen. Gokken begint op steeds jongere leeftijd. Ik hoop dat ergens een tiener mijn getuigenis hoort en ermee ophoudt. Dan is het niet voor niets geweest.”

Momenteel herstelt Jamie van een angstpsychose. Hij zegt even geen grote toekomstplannen te maken. “Ik kijk niet te ver vooruit. Wel heb ik intensievere gesprekken bij de psycholoog vastgelegd. Ik wil écht iets doen aan mijn probleem.”

Bron: Nieuwsblad.be [ LINK ]

Ik verloor 46.000 pond op één wedstrijd

'Ik kon niet slapen, bleef maar gokken en verloor 46.000 pond op één wedstrijd'

‘Ik kon niet slapen, bleef maar gokken en verloor 46.000 pond op één wedstrijd’

Andros Townsend, vleugelaanvaller van Crystal Palace, heeft een boekje open gedaan over een periode in zijn carriere waarin hij gokverslaafd was. De Engelsman vertelt onder meer over een woensdagavond waarop hij 46.000 pond verloor.Townsend doorliep de jeugdopleiding van Tottenham Hotspur, waarna hij op jonge leeftijd werd verhuurd aan diverse clubs. “Watford, Millwall, Leeds, Birmingham, QPR, vergeet ik er nog één?”, vertelt hij in een zelf geschreven stuk op The Players Tribune. “Die hele periode is een waas van hotelkamers voor me. Ik werd aan nog vijf clubs verhuurd voordat ik mijn kans kreeg bij Spurs en dat is de periode waar de ellende is begonnen.”

Door de verveling kwam de vleugelaanvaller, nu vaste waarde bij Crystal Palace, in aanraking met een gok-app. “Ik weet nog precies waar ik was toen ik voor de eerste keer gokte”, vertelt hij. “Binnen een paar maanden was het uit de hand gelopen. Het heeft te maken met mijn persoonlijkheid. Alles waar ik mee bezig ben overheerst me direct.”

En dus kon het gebeuren dat Townsend op één avond ontzettend veel geld kwijtraakte. “De nacht voor de belangrijkste wedstrijd van het seizoen, in Blackpool, kon ik niet slapen en bleef ik maar gokken. Die nacht ben ik 46.000 euro verloren met inzetten op één wedstrijd. Daarmee bereikte ik de bodem. Het stopte niet totdat ik gepakt werd, en gelukkig ben ik gepakt. Het bracht me terug naar de realiteit.”

Bron: Voetbalprimeur [ LINK ]

Help, mijn kind gokt online!

Help, mijn kind gokt online: ‘Steeds dacht ik: nog één keer, dan maak ik een klapper. Hulp vragen kwam niet bij me op’

Beeld Krista van der Niet

Een onschuldig potje online gokken kan rap uitmonden in een heuse gokverslaving. Vooral pubers zijn er gevoelig voor.

‘Mijn kinderen zijn geen lieverdjes’, zegt Marit (48, docent), ‘maar een gokverslaving? Dat zou hun nooit overkomen.’ Op de bank tegenover haar in de huiskamer zit dochter Jasmijn. Ze is 22, heeft een vers universiteitsdiploma op zak en een gokschuld van 44 duizend euro. Gewoon, thuis op haar mobieltje opgebouwd – niemand die iets merkte. Zelfs haar moeder niet.

Online gokken groeit en groeit: onderzoeksbureau Motivaction becijferde dat vorig jaar 1,8 miljoen mensen een online gokaccount hadden, een toename van twintig procent ten opzichte van een jaar eerder. Dagelijks doen honderdduizenden jongeren via hun telefoon een gokje in een onlinecasino, ze zetten in op sportwedstrijden of spelen op hun laptop spelletjes waarmee ze geld kunnen winnen – en verliezen. Dat aantal gaat alleen maar toenemen vanaf volgend jaar. In Nederland is het aanbieden van gokwebsites tot nu toe verboden (al zit je dus met een muisklik in een virtueel casino), maar – naar verwachting – per 1 januari 2021 wordt het legaal. Dan zal het aantal jonge mensen met gokschulden dramatisch oplopen, voorspelt opvoedkundige Marina van der Wal, die gespecialiseerd is in pubers. ‘Het puberbrein is bijzonder gevoelig voor beloning, weten we, dus heb je eenmaal iets gewonnen met een gokspel, dan blijft het lokken. Ik denk niet dat de overheid beseft waaraan ze jongeren blootstelt door online gokken nog makkelijker te maken dan het nu al is.’

Bij Jasmijn begon het gokken toen ze vanuit Groningen, waar ze studeerde, weer bij haar ouders kwam wonen in het dorp waar ze opgroeide. ‘Ik zat in mijn masterfase en deed zelfstandig onderzoek. Mijn tentamens waren gehaald, colleges hoefde ik niet meer te volgen, een dure studentenkamer was niet meer nodig. Na mijn bruisende studentenleven zat ik opeens weer thuis in mijn slaapkamertje met alle tijd aan mezelf.’ Via een vriend hoorde ze over Unibet, een site waarop je gokspelletjes kunt spelen en kunt inzetten op sportwedstrijden. ‘Ik hield vroeger al van gamen en was daar enorm competitief in. Meteen bij mijn eerste bezoekje aan de site kreeg ik 10 euro goktegoed. Ik zag een soort Rad van Fortuin voor me op het scherm. Ik snapte er weinig van, maar opeens had ik van die 10 euro 15 euro gemaakt, dat gaf een enorme kick.’ Die eerste periode speelde ze af en toe, zegt ze. Klopt, zegt haar moeder: ‘Dat zien we aan haar bankafschriften, eerst ging het nog om bedragen van een paar tientjes. Maar al gauw werden het honderden euro’s. Daarna duizenden.’

Psycholoog Leroy Snippe doet onderzoek naar gokverslaving voor zijn promotie aan de Universiteit van Amsterdam. Ook werkt hij als behandelaar bij verslavingszorginstelling Rodersana, waar hij geregeld jonge gokverslaafden in zijn spreekkamer ziet. Hij signaleert de gevolgen van de vervagende grens tussen gamen en gokken; de gokindustrie leert van games en andersom. ‘De huidige games lijken in niets op waar wij vroeger mee speelden. Tegenwoordig kennen games vrijwel allemaal gadgets, virtuele spulletjes voor de poppetjes waarmee wordt gespeeld, zoals wapens of kleding. Kinderen worden warm gemaakt voor gokken door loot boxes die ze kunnen kopen, verrassingspakketten waarmee je die gadgets kunt bemachtigen. De kans dat precies het gadget erin zit dat een kind graag wil, is echter klein. Daardoor wordt het verleid nog een keer een aankoop te doen. Dat is gokken.’ Inmiddels zijn loot boxes verboden voor de Nederlandse markt, maar een andere ontwikkeling waardoor jongeren al vroeg met gokken in aanraking komen, is het kijken van livestreams, bijvoorbeeld via Twitch. Snippe: ‘Kinderen kijken op dat kanaal naar jongeren die live hun favoriete game spelen. In de marge van het beeldscherm lopen tegelijk filmpjes waarop jongeren live aan het gokken zijn, gesponsord door de gokindustrie. Eén muisklik en je bent er.’

TIPS VAN PSYCHOLOOG LEROY SNIPPE

Hou het internetgedrag van je kind in de gaten; controleer regelmatig de webgeschiedenis en kijk of er bepaalde programma’s zijn geïnstalleerd, zoals Poker Stars, een programma waarmee je poker kunt spelen op de computer.

Hoewel gokken officieel pas mag vanaf 18 jaar, kunnen kinderen nu nog gemakkelijk fake-accounts openen. In 2021 wordt het invoeren van het burgerservicenummer verplicht.

Controleer de bankgegevens en wees alert bij regelmatige afschrijvingen en inkomsten via anonieme webwallets als Paypal en Mollie.

Check of het telefoongedrag is veranderd – het meeste gokken gebeurt op de mobiele telefoon – en let op als je kind zich vaker terugtrekt achter de computer.

Wees alert als je kind vaker om geld vraagt, schoolprestaties dalen en je kind onrustiger en meer gespannen is, of juist futloos.

Wees extra alert als verslaving voorkomt in de familie. Bepaalde genetische aanleg kan iemand vatbaarder maken. Zo maakt het gen dat samenhangt impulsiviteit iemand gevoeliger voor beloning dan voor straf, waardoor kans op verslaving groter is.

Creëer thuis een sfeer van openheid waarin fouten maken erbij hoort en praat over online gokken met je kinderen. De kans op verslaving is kleiner als dingen bespreekbaar zijn.

Waar Jasmijn in de eerste maanden na haar kennismaking met gokken nog incidenteel speelde, kon ze al gauw niet meer stoppen. Ze won veel geld, maar het vloog er nog harder uit. Binnen een jaar was haar zorgvuldig opgebouwde spaarrekening, waarop ze sinds haar zestiende al het geld van haar bijbaantje had gestort, leeg, en had ze bovendien een flinke studieschuld bij elkaar geleend. ‘Steeds dacht ik: nog één keer, dan maak ik een klapper, stop ik en komt alles goed. Hulp vragen kwam niet bij me op. Ik los dit zelf op, dacht ik steeds. Ik wilde anderen niet met mijn probleem belasten.’

Jasmijn was veel weg in die tijd, zegt haar moeder Marit. ‘Ze kwam thuis, gooide haar spullen neer en was weer weg, naar vriendinnen, sporten, werken, het ging maar door. En als ze er wel was, was ze vaak mentaal afwezig.’

Ze vluchtte het huis uit om zichzelf ervan te weerhouden nog meer te gokken, verklaart Jasmijn. ‘Ik deed het vooral als ik alleen thuis was. Dan kon ik de verleiding niet weerstaan, terwijl ik ergens wel wist dat het fout ging. Ik raakte financieel aan de grond.’

Beeld Krista van der Niet

Ook Bas (22, hovenier) pakte vooral zijn mobieltje om te gaan gokken als hij alleen was. Bas is een knappe, wat verlegen jongen die zich diep schuldig voelt omdat hij dertigduizend euro heeft vergokt, geld dat deels door zijn moeder voor hem gespaard was en dat hij deels zelf had verdiend. Hij vertelt hoe hij al jaren inzette op voetbalwedstrijden, maar dat het na de dood van zijn vader pas echt misging. ‘Eerst gokte ik alleen op vrijdagavond, voor het stappen, dan won ik vaak wel tweeduizend euro. Als ik verloor, compenseerde ik dat met een nieuw spelletje. Ik maakte vrijwel altijd winst en had vervolgens een leuke avond met m’n vrienden in de kroeg.’ Tot hij niet lang na de dood van zijn vader een weekend in zijn eentje naar Barcelona ging en in het casino zeshonderd euro verloor. Bas: ‘Om dat verlies goed te maken, zette ik drie keer duizend euro in op mijn online gokaccount. Teruglopend naar mijn hotel, vijfhonderd meter verderop, verloor ik het vervolgens allemaal. Vanaf het ontbijt de volgende dag was ik maar met één ding bezig: mijn geld terugwinnen. Ik zette vierduizend euro op één voetbalwedstrijd en was continu online om te kijken wanneer ik kon uitcashen, het optimale moment om te stoppen en een zo hoog mogelijke winst te incasseren. Bij het avondeten had ik alles terug plus een paar duizend euro winst. Eenmaal thuis dacht ik: ik zit nu in zo’n goeie flow, nu moet ik doorgaan. Twee weken lang was ik elke dag, elk uur, aan het gokken. Ik kon niet meer stoppen. Na die twee weken was ik al mijn geld kwijt.’

Zijn moeder Janneke (53, communicatiemanager van een winkelketen) zit verslagen op de bank. ‘Vorig jaar december kreeg ik door dat er iets niet in de haak was. Bas ondernam niks meer, zat maar lamlendig thuis. Op een avond vroeg ik hem mee naar een restaurant onder het mom van gezellig samen uit eten. Daar confronteerde ik hem met zijn gedrag. Ik vroeg net zo lang door tot hij toegaf wat er speelde. Ik was verbijsterd, had werkelijk geen idee dat dit aan de hand was. Ik heb gezegd dat ik altijd van hem blijf houden, maar dat hij direct in behandeling moest. De volgende dag ging hij naar de huisarts, de week erop zat hij bij een psycholoog.’

Een gokverslaving kan van het ene op het andere moment ontstaan. Vaak gaat het lange tijd goed, totdat iemand zichzelf niet meer in de hand heeft. Gokkers spreken vaak over een bubbel of roes waar ze in terechtkomen. Dat klopt ook wel met de theorie: er komt dopamine vrij tijdens het gokken, het beloningscentrum in het brein wordt geprikkeld en de hersenen worden ‘gekaapt’. Omdat het brein steeds opnieuw naar zo’n beloning hunkert, zal het meer en meer aansturen op gokgedrag. Tegelijk moet het beloningscentrum in de hersenen steeds vaker en sterker geprikkeld worden om hetzelfde plezierige effect te krijgen.

Snippe: ‘De denkfout die veel gokkers maken is dat ze verwachten het gokken in de hand te kunnen houden. Als ze worden behandeld voor hun verslaving willen ze in het begin vaak leren zó te gokken dat ze die ene grote klapper kunnen maken, en daarna stoppen. Het verloren geld is hun grootste probleem. Voor mij is dat een teken dat ze nog in de mindset van het gokken zitten. Het herstel is begonnen zodra gokkers inzien dat het gokken zélf het probleem is.’

Ook voor Jasmijn vormde in eerste instantie vooral het verloren geld haar probleem. Om te kunnen blijven gokken vroeg ze een paar maanden voor haar buluitreiking een studielening aan bij de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO). Die kreeg ze, zonder problemen. Marit, haar moeder: ‘Daar ben ik heel kwaad over. Een student die nooit geleend heeft en aan het einde van haar studie opeens achttienduizend euro opneemt in twee maanden tijd. Algoritmes moeten toch aangeven dat dit een te grote afwijking is? Al hadden ze maar een mailtje gestuurd. Ook bij de bank waar Jasmijn een rekening heeft, ging er kennelijk geen belletje rinkelen. Zonder problemen gingen er duizenden euro’s af en kwamen er de volgende dag weer grote bedragen bij. Nooit is er ook maar één vraag gesteld.’

Het dieptepunt volgde afgelopen april. Jasmijn: ‘Op een maandag was ik alleen thuis. Ik had een enorme winst gemaakt van twaalfduizend euro, maar in de twee uur daarna verloor ik alweer achtduizend. De volgende dag ging de rest op. Al het geld dat ik vanaf mijn 16de had verdiend met bijbaantjes  en dat ik op een spaarrekening had gezet. Het was flink veel geld en ik had mezelf een limiet gesteld: het bedrag op die rekening mocht niet lager worden dan elfduizend euro. Daar hield ik me dus niet aan: ik was alles kwijt en daarbovenop had ik een studieschuld van achttienduizend euro. In totaal heb ik 44 duizend euro vergokt. Die dag voelde ik: hier kom ik zelf niet uit. Ik belde de huisarts om een verwijzing te krijgen voor hulp bij gokverslaving. Diezelfde middag heb ik het aan mijn vriend verteld en ’s avonds aan mijn moeder.’

Die zegt: ‘Ik was compleet in shock. Gokverslaving had ik altijd geassocieerd met het uitschot van de maatschappij. Verslaafd raken aan een spelletje, dan moet je toch wel heel dom zijn. Dat dit mijn studerende dochter kon overkomen, had ik nooit bedacht.’

TIPS VAN PUBERDESKUNDIGE MARINA VAN DER WAL

Breng eerst het probleem in kaart: waar(op) gokt je kind, hoe hoog zijn de schulden?

Voorkom verwijten, ‘we houden van jou’ moet de boventoon blijven voeren

Heb compassie met jezelf als ouder – dit was nooit jouw bedoeling

Kijk wel naar je eigen aandeel – waar heb je misschien steken laten vallen?

Zoek uit welke gevoelens de overhand hebben bij je kind. Bij schuldgevoel heeft je kind met name een plek nodig om te biechten, bij schaamte een plek om te schuilen.

Verdiep je in verslavingsgedrag.

Maak samen een plan om eruit te komen en zorg ervoor dat je kind in behandeling gaat.

Inmiddels is Jasmijn ruim een half jaar verder. Het is haar gelukt gokvrij te blijven – een zware periode voor haar en haar omgeving. In die tijd haalde ze haar bul. ‘Niet echt een feestelijke dag’, zegt ze nu. ‘Het voelde verschrikkelijk om de koffie en taart niet eens zelf te kunnen betalen.’ Ze woont bij haar ouders en is in behandeling bij een verslavingszorginstelling. ‘De hypothese is dat ik heel prikkelgevoelig ben en moet leren onrust te verdragen in plaats van steeds afleiding te zoeken. Ik moet leren omgaan met gevoelens die door het gokken werden gedempt.’ Ze heeft een baan aangenomen die ze niet per se ambieerde, omdat ze vooral één ding wil: haar schulden aflossen. ‘Volgend jaar sta ik weer op nul.’ Om zichzelf te beschermen tegen een terugval heeft ze met haar vriend afgesproken dat hij haar financiën beheert en haar zakgeld geeft. ‘Een enorme stap terug van het leven dat ik leidde, met etentjes, mooie kleren en zelfs afspraken met de makelaar voor een koophuis.’ Hoewel haar behandeling bijna is afgelopen, vertrouwt Jasmijn zichzelf nog niet. ‘De aantrekkingskracht van het gokken is groot. Als ik aan het gokken was, was ik heel gefocust; de rest van de wereld kon ik buitensluiten. Ik kreeg wel minder eetlust, werd mager en had vaak last van spanningshoofdpijn.’

Haar ouders hebben haar uiteindelijk liefdevol opgevangen. ‘Dat was wat ik nodig had, dat ik onvoorwaardelijk geaccepteerd werd.’ De relatie met haar vriend staat onder druk. ‘Hoewel hij in eerste instantie begripvol reageerde, kwam daarna de boosheid en het onbegrip. Hij snapt niet dat ik hem zo belazerd heb. Dit alles maakt dat ik op mijn tenen ga lopen; mijn gevoel van eigenwaarde heeft een enorme deuk opgelopen.’

Zowel de moeder van Jasmijn als die van Bas worstelt met gevoelens van falen en schuld. Jasmijns moeder Marit: ‘Ik voel me tekortschieten. Haar dit verhaal te horen vertellen, de eenzaamheid die eruit spreekt, raakt me diep. Het is enorm pijnlijk dat zich dit allemaal recht onder mijn neus afspeelde. Het voelt alsof ik mijn kind niet heb kunnen beschermen.’ Janneke vraagt zich af wat haar aandeel in Bas’ gokverslaving is geweest. ‘Bas heeft een lastige jeugd gehad met een vader die mentaal niet in orde was. Omdat hij ook fysiek ziek was, durfde ik niet bij hem weg te gaan. Dat heeft een stempel op ons leven gedrukt. Ik vraag me af of het ook zo ver was gekomen met Bas als ik eerder van zijn vader was gescheiden.’

Zowel Jasmijn als Bas heeft geleerd dat praten over gevoelens helpt. Jasmijn: ‘Ik was bang voor afwijzing en veroordeling, maar het lucht enorm op om erover te praten. De mensen aan wie ik het heb verteld, veroordeelden me helemaal niet. Het zorgt zelfs voor mooie gesprekken waarin ze zelf ook durven te vertellen waar ze mee zitten.’ Ook Bas leert zijn emoties verwoorden en hij is bezig met de verwerking van zijn jeugd. Onlangs heeft hij de stap genomen zijn vriendin in te lichten. ‘Daar was een hele sessie met mijn psycholoog voor nodig. Ik was bang dat mijn vriendin het zou uitmaken, maar in plaats daarvan vond ze het fijn dat ik haar in vertrouwen nam. Onze band is sterker geworden.’ Bas weet zeker dat hij nooit meer gaat gokken. ‘Ik wil nooit meer in die situatie terechtkomen.’ Hij is afgevallen tot een gezond gewicht, drinkt de helft minder dan vroeger en gaat bijna dagelijks naar de sportschool. Hij blijft zich bewust van zijn kwetsbaarheid en voelt op sommige momenten nog drang om te gaan gokken. ‘Maar dan hoef ik alleen maar te denken: dertigduizend, dertigduizend euro kwijt, en vervolgens ga ik bedenken hoe ik mezelf kan afleiden. Ik heb geleerd dat drang een golf is die je overspoelt, na hooguit een kwartier is de golf verdwenen.’

De namen van de ouders en kinderen zijn gefingeerd om hun privacy te beschermen. De kinderen zijn onherkenbaar in beeld gebracht. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

LEGALISEREN? ‘EEN DUIVELS DILEMMA’

Hoewel je met een paar muisklikken in een virtueel casino zit, is online gokken nu nog bijna altijd illegaal. Er is slechts een klein aantal kansspelen met een vergunning, de Toto bijvoorbeeld. Maar daar komt verandering in: vanaf (waarschijnlijk) 1 januari 2021 zet de overheid met de vernieuwde Wet Kansspelen de deur open voor een heleboel andere goksites. Het idee is dat er door legalisatie meer controle mogelijk is. Maar of de legalisatie van online gokken zal helpen in de strijd tegen verslaving, is nog maar de vraag. De positieve kant is dat er strengere eisen worden gesteld. Spelers moeten bij registratie straks onder meer hun burgerservicenummer en geboortedatum opgeven en een limiet instellen, zowel voor het aantal keren inloggen als voor het bedrag waarmee ze willen spelen. Nog onduidelijk is hoe hierop wordt toegezien. Duidelijk is wel dat de Kansspelautoriteit (KSA) veel verantwoordelijkheid bij de gokindustrie zelf legt; de slager die zijn eigen vlees keurt, dus. Tot nog toe grijpt de KSA nauwelijks in; uit recent onderzoek van de NOS blijkt dat het kinderlijk eenvoudig is voor minderjarigen om een online-gokaccount te openen. Geen van de populaire gokwebsites voert een adequate leeftijdscontrole uit, zelfs Toto niet.

Een van de maatregelen tegen verslaving die straks worden getroffen is het Cruks, het Centraal Register Uitsluiting Kansspelen, waar goksites zich verplicht bij moeten aansluiten. Wie in dit register staat, zo is de bedoeling, komt geen casino meer binnen, ook niet online. Een goed streven, ware het niet dat veel Nederlandse sites zich op Malta hebben gevestigd en zo niet onder de Nederlandse wet vallen.

Verslavingsdeskundige professor Reinout Wiers van de Universiteit van Amsterdam noemt het een ‘duivels dilemma’. ‘Door legalisatie houd je toezicht op gokkers, maar aan de andere kant kan het drempelverlagend werken.’ Goedkeuring van de overheid wordt door veel mensen immers gezien als groen licht; de toegankelijkheid wordt groter en het aantal (problematische) gokkers zal toenemen. In België bleek dat inderdaad het geval sinds de liberalisering van de gokmarkt daar in 2010.

Blijft verbieden dan niet beter? Wiers: ‘In theorie ben ik daar voor, maar als online gokken illegaal blijft, heb je geen controle. Door legalisatie kun je eisen stellen aan goksites, bijvoorbeeld op het gebied van leeftijd, en kun je sancties opleggen bij overtredingen. Legalisatie is dus misschien niet zo gek, mits die controle goed geregeld wordt.’

Psycholoog Leroy Snippe, onderzoeker en behandelaar op het gebied van gokverslaving, pleit voor een ontmoedigingsbeleid en zeer strenge regulering. ‘Met legalisatie halen we grote gevaren in huis; gokken wordt daarmee steeds normaler. Ook zal de invloed van de gokindustrie groeien, een machtige lobby met een grote zak geld waartegen moeilijk een vuist te maken is.’

Bron: De Volkskrant [ LINK ]

Beau (21) geeft in jaar tijd 8.000 euro uit aan ‘gokspel’ in FIFA

EA Sports / NH Nieuws
VELSERBROEK – De 21-jarige Beau uit Velserbroek gaf in een jaar tijd 8.000 euro uit aan de populaire voetbalgame FIFA. Hij deed dat aan zogenaamde packs: voor echt geld koop je spelers van wie je van tevoren niet weet of ze goed of slecht zijn. “Je zou het een verslaving kunnen noemen”, aldus Beau. Tech-journalist Floris Poort verwacht dat het spel daarom verboden wordt.

Een uit de hand gelopen hobby, is hoe Beau het in eerste instantie omschrijft. “Je wil zoveel mogelijk goede spelers, omdat je die ook weer voor FIFA-muntjes kunt verkopen om er vervolgens nog betere spelers mee te kopen. Na een tijdje dacht ik: ik geef nu wel heel veel uit.”

Spijt heeft de Velserbroeker niet. “Ik heb hier zelf voor gekozen, en kon het ook gewoon zelf betalen,” verklaart hij. Geld verdiende hij met zijn eigen snackbar en nachtwerk in de vishandel van zijn vader. Toch vinden zijn ouders en vriendin het maar een slechte hobby. “Mijn ouders hebben weleens mijn pinpas afgepakt, maar toen lukte het me toch om bij de Intertoys om de hoek FIFA-tegoed te kopen. Je gaat dus wel rare fratsen uit halen omdat je een drang hebt die packs te openen.”

Casino
Die drang is vergelijkbaar met een casino, erkent de fanatieke speler. “Je weet van tevoren niet of je een goede of slechte speler krijgt. Negen van de tien keer is het een slechte speler, dan heb je je geld weer weggegooid, maar omdat je toch die ene goede speler wil, ga je door.”

Dat is dan ook precies de reden waarom dit onderdeel van de populaire game in België verboden is. Daar oordeelden de autoriteiten dat het zou gaan om online gokken, en dat is verboden. Fabrikant EA paste het spel voor Belgische spelers aan, zodat het onderdeel daar niet meer kan worden gespeeld.

Zie hier hoe Beau meerdere ‘packs’ opent met gekocht FIFA-tegoed, in de hoop een goede speler te krijgen.

Verbod
De Haarlemse tech-journalist Floris Poort begrijpt die redenering wel. “Het is vergelijkbaar met een fruitautomaat in een café. Daar gooi je muntjes in totdat je krijgt wat je wil. Hier hoop je op een goede speler, en blijf je er als het ware ook net zo lang geld in stoppen”, licht hij toe. Daarnaast wordt de gamer volgens hem ook lekker gemaakt om door te spelen. “Je ziet het ook in veel andere games. Ze kleden het daar allemaal erg goed aan met animaties en geluid, het voelt dan lekker om te doen.”

De Nederlandse Kansspelautoriteit onderzoekt momenteel of ook in Nederland bepaalde games de wet overtreden. “We doen momenteel onderzoek naar tien specifieke games”, laat een woordvoerder weten. “Daarvan hebben twee hun inhoud aangepast naar aanleiding van ons onderzoek, en met de andere acht zijn we nog in gesprek.” Welke spellen dat precies zijn en of FIFA daar ook bij hoort, wil de woordvoerder niet zeggen zolang het onderzoek nog loopt.

‘Zou eigenlijk wel goed zijn’
Beau zou het jammer vinden voor het spel als de optie om te ‘gokken’ verdwijnt, laat hij weten. “Maar het zou eigenlijk wel goed voor me zijn. Nu geef ik er echt te veel aan uit.” Tech-journalist Poort schat de kans hoog in dat er ook in Nederland zo’n beperking komt. “Zeker nu in België zo geoordeeld is. De Europese Unie is momenteel bezig met een wet over online gokken, mogelijk wacht de Kansspelautoriteit eerst op die wet voordat ze in Nederland conclusies trekken.”

Tot die tijd blijft Beau nog wel even doorspelen, al wil hij het komende jaar niet meer dan 1.000 euro uitgeven. “Ik zit nu op zo’n 300 euro in een paar weken, dus ik moet het goed in de gaten houden.”

Bron: NH nieuws [ LINK ]

Microtransacties – Het kwaad dat we over onszelf afroepen

 

“Oké… hoe ga ik dit tactvol brengen?”, dat is de eerste gedachte die in mij opkomt terwijl ik mijn denkbeeldige mouwen opstroop. Waar ik het in de volgende lap tekst over ga hebben is namelijk een behoorlijk heet hangijzer. Vooral de laatste tijd is het weer dik aan in de industrie, waarbij de lui van EA, Respawn Entertainment en Epic behoorlijk het vuur aan de schenen is gelegd. Microtransacties – volgens velen het pure kwaad – bederven menig spelervaring en letterlijk niemand lijkt er een voorstander van te zijn. Ik leg hier de nadruk op het woord ‘lijkt’, want om een of andere dubieuze reden blijft dit fenomeen bestaan. De reden daarvoor is simpel: we haten het maar voeden diens bestaan tezelfdertijd aan.

Ik snap je, geloof me

Allereerst wil ik beginnen met zeggen dat ik de recente ophef – zoals deze keurig verwoord werd in de column van Amador – heel goed begrijp. Er is helemaal niets mis met protesteren tegen exorbitante prijzen voor een cosmetisch item en de idioot die heeft bepaald dat je anderhalve meier moet schuiven om kans te maken op een cosmetisch item, zou zich dood moeten schamen. Dat je een eurootje vraagt voor een wapen-skin of misschien een paar knaken voor een volledig personage-skin, daar valt nog mee te leven, maar bedragen die in de drie cijfers lopen is echt van de pot gerukt.

Waar ik zelf ook een pleurishekel aan heb is semi-verplichte content die na de launchvan een full priced game wordt verkocht. Je weet wel, zoals map packs die je moet bezitten om je game van €60 te kunnen blijven spelen. Dat blijven in mijn ogen schimmige praktijken, iets wat Activision ook door lijkt te hebben gezien ze nu met Call of Duty: Modern Warfare de Season Pass maar achterwege laten en gelijk de gulheid zelve toekomstige maps gratis verschaffen. “Goh… superbedankt man! Had je nou echt niet hoeven te doen”. Ook het pay-to-win-principe is me een doorn in het oog, al beginnen we hier al een beetje op een grijs gebied te geraken wanneer het een free-to-play-game betreft. Ik zal uitleggen waarom.

Je moet niks

Sommige mensen doen het namelijk overkomen alsof ze verplicht worden om de knip te trekken. “Ja maar, ik moet wel een beetje mee met de rest”. Het is een klassiek voorbeeld van hoe kapitalisme in zijn werk gaat, en uitgevers slaan daar hun slaatje uit. Geef ze eens ongelijk. Het zijn bedrijven waar aandeelhouders en de directie maar één ding willen zien, namelijk omzet en een stijgende lijn daarin. De ontwikkelaars zelf zijn daar misschien iets minder op gericht, maar ook zij willen aan het einde van de dag gewoon hun baan behouden. Wat dat betreft bewandelen ontwikkelaars een zeer dun lijntje tussen ‘vrienden zijn van de community’ en voldoen aan de verwachtingen van de werkgever.

Nogmaals – en ik kan dit niet genoeg benadrukken – ik heb geen goed woord over voor regelrechte geldgraaierij door idiote prijskaartjes aan in-game, ontastbare items te hangen. Mocht een game ooit offline gaan, dan is je geld letterlijk foetsie en ben jij degene die met lege handen staat. Maar – dames en heren, jongens en meisjes – het zijn niet alleen de uitgevers die hier schuld aan hebben. Wij – de betalende consument – houden dit alles eigenhandig in stand door toch maar de portemonnee te trekken. Want hoe je het ook wendt of keert, het hele verhaal microtransacties draait op het concept van vraag en aanbod. Is de vraag weg, dan verdwijnt het aanbod ook. Het is misschien heel zwart-wit gezien, maar het is wel zo en dat kan niemand ontkennen.

Rien ne va plus – het Huis wint

Ik vergelijk games met microtransacties altijd een beetje met het Holland Casino. Je betaalt voor je starterspakket, een vriendelijk ogend persoon schuift je jouw pasje met krediet toe en je wordt losgelaten in een ruimte vol opties om exact te gaan doen waar je voor betaald hebt; gokken. Wat dat betreft krijg je waar je voor betaalt. Je nuttigt hier en daar wat om de ervaring wat verbeteren (XP-Boosters) en wanneer je krediet op is, mag je zelf beslissen wat je doet. Er is letterlijk niemand in dat casino die je onder gunpoint verplicht om meer uit te geven dan wat je voor ogen had.

De keuze om meer te spenderen is dus de jouwe en de jouwe alleen, net als de keuze om een uitstapje te maken richting de spelen waar de grote coupures over de tafel gaan. Wederom ben jij degene die ervoor kiest om de high roller uit te hangen, wetende dat er een groot risico is dat je er aan het einde van de rit berooid bij kan komen te zitten. Raar genoeg zie ik daar nooit mensen massaal het personeel bedreigen met terminale ziektes of de dood, terwijl zij je zojuist alle faciliteiten hebben geboden om je geld als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen. Gek hè?

But…why?!

Daarnaast is er nog iets wat ik me al jaren afvraag en ik hoop dat iemand mij daar op een goed onderbouwde en civiele manier antwoord op kan geven. Waarom gaat iedereen zo los over aanwezige microtransacties die totaal niet noodzakelijk zijn om het spel te kunnen spelen? Neem even Mortal Kombat 11 – een full priced game nota bene – die door de toevoeging van microtransacties een schijtlading aan kritiek kreeg. Van de ene kant snap ik dat, want er was gezegd dat het niet zou gebeuren. Netjes was het dus absoluut niet, dat even voorop gezet. Maar waarom maken we er ons zo druk over? Heb je die skins nodig? Nee. Heb je die andere items nodig? Nee. Dit geldt niet alleen voor Mortal Kombat 11, maar voor het gros van de games waarin hetzelfde principe is toegepast.

Ik bezit Mortal Kombat 11 en nergens, maar dan ook absoluut nergens heb ik me geroepen gevoeld om extra te betalen voor die cosmetische items. “Ja, maar anders moet je grinden tot je een ons weegt!”. Ook dat is weer een van die dingen waarvan ik niet snap wat gamers willen. Aan de ene kant willen we ‘value for money’ en gaan we helemaal los als een game ‘maar 8 uur duurt’, maar als een ontwikkelaar mensen laat werken voor hun items, is het weer een tergend grindfest. We willen alles snel en moeiteloos en de uitgevers/ontwikkelaars hebben een manier gevonden om dat te kapitaliseren. Wederom hebben we dat aan ons eigen gedrag te danken.

De ongenuanceerde moraal

Het komt er uiteindelijk op neer dat wij de macht hebben om die doorn genaamd microtransacties te verwijderen en de pincet die je daarvoor hebt is je portemonnee. Wie betaalt, bepaalt. Helaas is ook dit weer behoorlijk zwart-wit, want er zijn nog diverse factoren die roet in het eten gooien. Zo lijken het vooral kinderen te zijn die zonder enige gêne hun aangeleerde hebzucht kunnen stillen, want om een of andere dubieuze reden koppelen ouders hun creditcard maar al te graag aan het account waar de kinderen op spelen. Ook hier spelen het huidige, alom geaccepteerde kapitalisme en groepsdruk een significante rol. Je kind Fortnite laten spelen en die uiteindelijk zonder V-bucks op pad sturen, dat kan anno 2019 niet.

Toch betekent dat niet dat de bal niet bij ons ligt. Zoals een Respawn-ontwikkelaar onlangs op Reddit zei “Vote with your wallet”. Uiteindelijk werkt dat het beste. Natuurlijk, je mag klagen. We leven in een vrij land. Maar bedenk je wel dat klagen – en dan vooral op de manier zoals het de laatste tijd gebeurt – een stuk minder effectief is dan boycotten. Dat jij EA een stel hufters noemt zal hen weinig interesseren, zolang het geld maar binnen blijft komen. Stop met het betalen voor (uiteindelijk) nutteloze cosmetische extraatjes en de behoefte om ze aan te bieden, verdwijnt dan ook. Simpel zat. Dit devies uitvoeren, dat blijkt alleen lastiger dan het klinkt.

Bron: Gamersnet [ LINK ]

Wat denken gemeenten in godsnaam te winnen met die gokhallen?

8 juli 2019

Iedereen is naamloos in de gokhal, daarom heet de man die aan het werk is bij de roulettetafel voor nu Berat. Een tijdlang mag ik hem vergezellen, een uur, twee uur, drie uur, geen idee. Het casino is vakkundig van tijd ontdaan, van daglicht, van buitengeluid. De temperatuur is er consequent uitstekend. Onberispelijke dames lopen rond met dienbladen, vragen Berat wat hij wil drinken: een gratis cola light, ‘de drank hier is heel duur’.

De roulettetafel opereert geluidloos, behalve als de digitale croupier ‘please hurry up’ zegt, niet chic, maar ook die stem verdwijnt vanzelf naarmate het apparaat de wereld opzuigt. Een spinnenweb van lampjes en cijfers en knoppen, omzoomd door lederen directiestoelen, maar Berat blijft staan, bedient solo drie posten tegelijk. Hurry up: Berat steekt plastic kaartjes tussen de knoppen opdat ze blijven gokken, steeds opnieuw, elke ronde weer.

Hopla, ‘potverdomme’, hij spuugt naar het centrum van de tafel, 200 euro weg in anderhalve minuut. Ga je nog stoppen, Berat? ‘Als ik mijn verloren geld terugkrijg.’ Ha: 60 euro erbij. Het apparaat rekent in punten trouwens, niet in euro’s, ja het is net niet echt, behalve de pinautomaat waar Berat nieuwe punten koopt, die is echt.

Jackpot als ijkpunt.

Gokhallen bestaan niet, behalve als je erop gaat letten. Dan zijn ze overal. De gokbranche floreert, berekende het CBS: die groeit sneller dan de economie. Er gaat twee miljard in om, een kwart daarvan is voor de Belastingdienst. In Limburg, Drenthe en Brabant komen er casino’s bij. Zo ga ik drie gokhallen binnen: een fonkelnieuwe in Tilburg-Oost, een vrijwel nieuwe in Berkel-Enschot en een redelijk nieuwe in Gilze, allemaal netjes en met de juiste vergunningen. De overheid is bezorgd als het aankomt op het welbevinden van de mensen, behalve wat betreft het gokken. De staat zelf exploiteert veertien gokpaleizen, de Holland Casino’s, die inmiddels de slogan ‘leef spannend’ hanteren. Op sigarettenpakjes staat dit niet.

Kleinere gokhallen opereren met een gemeentelijke 30h-vergunning: alleen maar automaten. Wel gratis entree, open tot diep in de nacht en niemand vraagt om legitimatie. Hoe langer ik met Berat aan de roulettetafel sta, hoe meer ik me afvraag wat een gemeente in godsnaam denkt te winnen met zo’n gokhal. Want het gaat om groot geld en iedereen verliest, behalve het bedrijf.

Hopla, drie ronden en 400 euro verder. Berat werkt al 17 jaar in de tomatenkassen en verdient schoon 1.500 euro per maand, ‘ik wil gewoon geld’. Vandaag nam hij vrij om vrienden te bezoeken en onderweg parkeerde hij zijn auto toch maar even hier, en nu is het doorwerken om zijn verlies te keren. Hij gokt met spaargeld, ‘soms lenen’. De jackpot is zijn ijkpunt.

Vind je het leuk, Berat? ‘Eigenlijk niet.’

Zogenaamd amusement.

Daar komt in ganzenpas een casinomedewerker aan, ik vermoed om ons te wijzen op het gevaar van gokverslaving, daar worden ze op getraind. ‘Wilt u nog wat drinken meneer?’ Ja, een cola light.

Punten op – Berat had me beloofd te stoppen maar loopt zonder iets te zeggen naar de pinautomaat en pint voor 50 euro. Het is in een minuut gedaan. ‘Het is allemaal rotzooi’, zegt Berat, ‘het is allemaal hetzelfde’. Waarom is hij dan hier? ‘Dom.’

Later zegt hij: ‘Je denkt anders hierbinnen, je denkt niet.’

Helmond krijgt er zomaar drie gokhallen bij. Zaltbommel wil ze niet: daar is de gemeenteraad principiëler. Stephan Hoek, namens de burgemeester van Gilze en Rijen: ‘Op z’n zachtst gezegd zijn we niet enthousiast over casino’s, maar juridisch gezien is het heel moeilijk zo’n vergunning te weigeren.’

Ik bel Gertjan van Boxel, operationeel manager van Entergaming BV dat drie casino’s exploiteert. Elk casino heeft ‘zorgplicht’, zegt hij, ‘maar gokverslaving is moeilijk te ontdekken. We letten serieus op afwijkend gedrag, maar ik kan niet bij de mensen in de portemonnee kijken.’ Iedereen is volwassen. ‘Daar ben ik heel eerlijk in: wij moeten ook onze vaste lasten betalen. Uiteindelijk slaat de wijzer toch door naar het casino.’

En of ik eens bij de Holland Casino’s ga kijken, ‘daar zijn de hardcore gokkers, heel ander verhaal’. Maar ja. ‘Als ze die sluiten is er een gat in de begroting.’

De tafel van Berat.

Er was die keer dat Berat 8.000 euro won. Die ene keer. Nu staat hij min 1.200.

Opnieuw naar de pinautomaat, geen saldo. Aarzelend komt hij terug: ‘Op.’

Het is gedaan.

We lopen naar buiten, het daglicht desoriënteert, de warmte is een vuistslag. Berat weet niet meer waar zijn auto staat en ik ben de mijne ook al kwijt. Wat voor auto heb je, Berat? ‘Een kleine groene, en jij?’ Een blauwe.

Berat loopt het parkeerterrein op en ik blijf staan in het verdriet dat hij achterlaat.

Bron: Volkskrant [ LINK ]

Hoe ik bijna een gokverslaafde werd

Hoe ik bijna een gokverslaafde werd

Deze week werden nieuwe regels van kracht voor online gokbedrijven. Hoe verslavend is gokken op het internet? We openden een rekening en zetten ons geld in op FC Napels, Mathieu van der Poel en een hond genaamd Beautifulscenery.

Hoe het precies begon, weet ik niet meer, maar wel dat ik op een luie zaterdagmorgen in bed besloot een rekening te openen bij Unibet: de eerste naam die blijkbaar bij me opkomt als ik aan online weddenschappen denk.

Langer dan vijf minuten neemt het niet in beslag om een rekening te openen: ik download de app, moet mijn naam, leeftijd en rijksregisternummer opgeven en mijn kredietkaart bovenhalen om mijn eerste gokrekening te spijzen. Ik besluit voorzichtig te zijn en met 20 euro te beginnen, maar krijg al snel de boodschap dat ik een bonus van 80 euro krijg als ik het dubbele stort. Dat geeft een goed gevoel: ik heb maar 40 euro betaald, maar er staat wel al 120 euro op mijn gokrekening. Ik heb al gewonnen voor ik begonnen ben.

Ik open het onderdeel met livewedstrijden. Zo op een zaterdagochtend zijn mijn verwachtingen niet al te hooggespannen, maar de keuze is enorm. Er zijn tennismatchen over zowat de hele wereld, ergens een volleybalcompetitie in Azië, veel basketbal en natuurlijk ook voetbal. Ik open de eerste streamingvideo in het rijtje en beland in een match tussen Wellington Phoenix en Newcastle Jets FC uit de Australische A-League.

Juichen

We zitten in het begin van de tweede speelhelft en het staat 1-1. Omdat ik Wellington Phoenix wel een mooie naam vind, zet ik 2 euro in op de ploeg. Ik blijf dan even kijken naar de wedstrijd, die al snel verveelt. Geen nood, ontdek ik als ik wat verder door de app scroll: ik kan nog tijdens de match op allerlei andere gebeurtenissen gokken. Wie de volgende goal maakt of aan welke kant een hoekschop valt. Ik kies voor nog een derde optie: of de volgende stilstaande fase een inworp, hoekschop, doeltrap, vrije trap of penalty wordt. Een inworp lijkt me de meeste kans te hebben, en amper een halve minuut later rolt de bal buiten en mag ik een eerste keer juichen in mijn prille gokcarrière. Met mijn inzet van 1 euro win ik 2,75 euro. Zo makkelijk gaat dat.

Mijn geluk kan niet op als Wellington Phoenix even later een doelpunt scoort en de wedstrijd uiteindelijk met 4-1 wint. Ik ben mijn bed niet uitgekomen, heb geamuseerd naar een voetbalwedstrijd aan de andere kant van de planeet liggen kijken, en met 40 euro inzet staat er 126,11 euro te blinken op mijn gokrekening. Ik besluit het wat dichter bij huis te zoeken en zie dat er vanavond wel wat wedstrijden aan zitten te komen in de Belgische voetbalcompetitie, waar ik bescheiden gokjes van 2 euro op inzet.

Het eerste wat ik de volgende ochtend bij het wakker worden doe, is de app openen om te zien hoe ik het ervan afgebracht heb. Sommige inzetten heb ik verloren, andere gewonnen, maar ik zit nog altijd boven 120 euro. In Australië zijn intussen de Central Coast Mariners tegen Adelaide United aan het spelen, en ik amuseer me door telkens te voorspellen aan welke kant de volgende hoekschop zal vallen.

Zo gaat het de volgende weken door. Ik ben geen voetbalfan, maar zet nu plots wel de televisie aan om de wedstrijden in de Champions en de Europa League te volgen. Zo word ik plots een Napels-supporter in een wedstrijd tegen Arsenal en kijken mijn kinderen vreemd op als ik luid begin te juichen omdat er tijdens Ajax-Juventus een inworp in de 37ste minuut valt.

Kleine lettertjes

Als ik nu stop, ben ik alle winst die ik met die bonus al gemaakt heb ook meteen kwijt.

Mijn gokrekening is al wat gedaald tot 110 euro, maar dat is de minste van mijn zorgen, omdat ik zeker nog enkele weken verder kan vooraleer ik mijn oorspronkelijke inzet van 40 euro dreig te verliezen. Uit nieuwsgierigheid zoek ik toch eens op hoe ik mijn geld uitbetaald kan krijgen. Ik lees in de kleine lettertjes dat die bonus van 80 euro pas echt van mij wordt als ik mijn inzet een paar keer rondgespeeld heb. Een bijbehorend grafiekje toont dat ik nog minstens acht keer zoveel moet inzetten als ik al deed vooraleer ik mijn geld effectief kan opvragen. Als ik nu stop, ben ik alle winst die ik met die bonus al gemaakt heb ook meteen kwijt.

Maar geen nood, want het blijkt dat ik die bonus ook kan inzetten in een online casino. Daarvoor moet ik wel een andere app downloaden, maar ik hoef er geen nieuwe rekening voor te openen. Ik besluit mijn kans te wagen met een spelletje poker en kom via livestreaming uit bij een bleke croupier in een te groot smokingpak die mij vanuit een of ander online gokparadijs, wellicht Gibraltar of Malta, kaarten uitdeelt waarmee ik zelf kan beslissen of en hoeveel ik inzet. Ik voel me in mijn sas: dit heb ik meer in de hand dan passief te zitten wachten tot er een hoekschop valt in een voetbalcompetitie aan de andere kant van de wereld. Ik maak een paar keer mooie winsten.

Cocaïne

Ronny Willemen van de Centra voor Alcohol- en andere Drugproblemen (CAD) Limburg glimlacht als ik hem vertel over mijn eerste stapjes in de wereld van het online gokken. Hij is een van de Vlaamse specialisten in gokverslavingen, en probeert elk jaar enkele honderden verslaafden te helpen. Hij vindt mijn verhaal herkenbaar. ‘De reclame die je lokt naar een bekende goksite, de bonussen die je overhalen om meer in te zetten en te blijven spelen, de live betting die je aan het scherm gekluisterd houdt, en de overstap naar een online casino: het zijn de gekende stapjes die je in de richting van een verslaving kunnen leiden.’

Hij vergelijkt problematisch gokgedrag met een drugsverslaving. ‘Sommige criteria zijn heel gelijklopend: steeds meer nodig hebben om hetzelfde effect te krijgen, pogingen om te stoppen maar daar niet in slagen, de verslaving niet zien of verzwijgen, steeds meer tijd en geld besteden aan de verslaving, en onrustig worden als je zonder zit. Het grote verschil is dat je gokgedrag niet zichtbaar is voor je omgeving en je ogenschijnlijk normaal kunt blijven functioneren. Zo kunnen gokkers hun verslaving veel langer geheimhouden.’

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat er heel wat overeenkomsten zijn tussen de roes van cocaïne en die van gokken, legt Willemen uit. ‘Er komen neurotransmitters zoals dopamine en endorfine vrij. Merkwaardig is dat het bij echte gokverslaafden om de stress en roes van het spelen zelf gaat, en niet om de overwinning. Je krijgt een veilig en warm gevoel in afwachting van het resultaat, dat alle spanningen wegneemt.’

Mijn schulden werden steeds groter. Heel vaak heb ik mezelf willen ophangen.

EEN EX-GOKKER

Om die ervaringen uit eerste hand te horen, spreek ik af met Sander (fictieve naam), een ex-gokker die pas vier maanden in herstel is. ‘Het is al de vierde keer dat ik volledig gestopt ben, maar nu ben ik er echt van overtuigd dat het zal lukken’, zegt de jonge dertiger. ‘Als kind zat ik al urenlang in de lunaparken te spelen op die bakken waar muntjes over elkaar heen glijden. Toen ik als beloftevolle voetballer op mijn vijftiende voor het eerst geld verdiende, is het uit de hand beginnen te lopen. Met briefjes van 50 euro zette ik eerst in op voetbalweddenschappen, maar ik schakelde al snel over op poker en daarna casino’s. Ik kan je verzekeren: als je tijdens je eerste roulettespel 200 euro inzet op een nummer en meteen 7.000 euro wint, geeft dat een enorme kick.’

Toen hij na zijn studies begon te werken als leraar in het middelbaar onderwijs zette hij zijn loon en zijn voetbalgage, samen goed voor 3.000 euro, soms op één namiddag in. ‘Vaak was mijn geld nog voor het eind van de maand op. Ik overleefde dan op eieren en brood, en heb zelfs een paar keer een doktersafspraak moeten afzeggen omdat ik gewoon geen geld had om hem te betalen.’

Om meer te kunnen inzetten, ging hij lenen en stapelde hij tot 50.000 euro schulden op. ‘Ik ging online een consumentenkrediet aan bij een bekende bank’, vertelt Sander. ‘Veel uitleg hoefde ik niet te geven: ik had het geld zogezegd nodig om een keuken te kopen, legde een vervalste factuur voor en kon weer verder. Maar de rente was moordend: 12,5 procent. Toen kreeg ik een mail in de bus: als ik 6.000 euro bijleende, zakte de rente naar 10 procent. Ook daar ben ik weer ingetrapt: het geld dat ik niet gebruikte om eerdere putten te dempen, heb ik toen opnieuw verspeeld.’

Sander zette zichzelf op de zwarte lijst van de Kansspelcommissie, zodat hij niet meer kon spelen in België. ‘Maar als de drang te groot werd, reed ik gewoon naar Nederland of Duitsland om verder te kunnen spelen. Mijn schulden werden steeds groter, zodat ik tot drie keer toe geld gestolen heb van mijn ouders. Als je niets meer te verliezen hebt, denk je er zelfs aan een nachtwinkel te overvallen. Heel vaak heb ik mezelf willen ophangen. Tot ik dankzij mijn ouders in therapie ben gegaan. Daar heb ik geleerd een groot stopteken in mijn hoofd te zetten als ik in de verleiding kom om te hervallen. Ik hoop dat de verslaving nu definitief achter me ligt, maar het blijft keihard: ik heb nog altijd 12.000 euro schulden en moet drie jaar lang elke maand 390 euro aflossen.’

Limieten

2 procent van de volwassen Belgen heeft problemen met gokgedrag.
RONNY WILLEMEN
HULPVERLENER CAD

Ronny Willemen van het CAD hoort wekelijks zulke verhalen. ‘15 procent van de gokverslaafden die zich aanmelden, heeft de jongste drie maanden aan suïcide gedacht en ooit ook al een poging gedaan’, zegt hij. ‘Gemiddeld zijn ze al 80.000 euro kwijtgespeeld aan hun gokverslaving. Vooral sinds 2010, toen online gokken werd gelegaliseerd in ons land, is hun aantal toegenomen. Wetenschappelijke onderzoeken wezen eerder al uit dat 2 procent van de volwassen Belgen problemen met gokgedrag heeft.’

Volgens de jongste cijfers van de Kansspelcommissie waren in België tijdens de eerste drie maanden van dit jaar 440.000 online gokkers actief. Velen van hen werden getriggerd door het online gokken tijdens het WK voetbal van vorig jaar, toen in een maand tijd 300.000 spelers aan het gokken waren, van wie de helft zich voor het eerst op een goksite waagde. De gemiddelde inzet per speler: 673 euro.

Gokken is big business geworden, getuige het aantal reclames op televisiezenders en het feit dat nagenoeg alle eersteklasseclubs in het Belgische voetbal een gokbedrijf als sponsor hebben. Volgens een goed geïnformeerde bron in de sector bedroeg de inzet van de Belgen bij de privéspelers in online gokken vorig jaar 6,9 miljard euro, goed voor een opbrengst voor die bedrijven van 434 miljoen euro. Van 2012 tot 2018 is de markt bijna vertienvoudigd.

Om het aantal gokverslavingen in te dammen, voerde minister van Justitie Koen Geens (CD&V) beperkingen in. Vanaf 1 juni mag er geen reclame op tv gemaakt worden voor online kansspelen en komen er reclamebeperkingen voor online weddenschappen. Het uitdelen van bonussen wordt beperkt tot 275 euro per maand en er komt een spellimiet van 500 euro per week.

Critici vinden die maatregelen een maat voor niets. Een limiet van 500 euro per week betekent nog altijd dat spelers in een maand tijd hun hele loon kunnen inzetten. En spelers kunnen zelf hun weeklimiet aanpassen. Ook het feit dat reclame op televisie überhaupt nog mogelijk is, wordt als een te grote toegeving aan de sector en de mediabedrijven beschouwd.

Voor ex-verslaafde Sander zijn de vele reclamecampagnes die hij onder ogen krijgt een marteling.

De in België erkende gokbedrijven zoals Unibet, Napoleon Games, Betfirst en Golden Palace wijzen erop dat ze al zwaar gereglementeerd zijn, dat ze veel inspanningen doen om spelers te waarschuwen voor verslavingsgedrag en dat mensen nu eenmaal gokken. In hun redenering lok je ze beter naar gereglementeerde en erkende gokbedrijven in eigen land, omdat je zo vermijdt dat ze op buitenlandse illegale sites belanden. Voor Willemen houdt dat weinig steek: ‘Het is alsof je als overheid niet alleen bedrijven erkent om propere cocaïne te leveren, maar ze tegelijk toelaat via reclamecampagnes de boodschap de wereld in te sturen dat cocaïne snuiven leuk en gezellig is.’

Voor ex-verslaafde Sander zijn de vele reclamecampagnes die hij onder ogen krijgt een marteling. ‘Ik krijg nog altijd mails op mijn naam toegestuurd met een interessant aanbod om opnieuw te beginnen. En op televisie word je gewoon overspoeld met reclame voor online gokken. Vaak wordt daarbij gesuggereerd dat je met veel voetbalkennis snel rijk kan worden. Terwijl ik ervaren heb dat zoiets pure onzin is. Als voetbalkenner krijg je wel de indruk dat je slimmer bent dan de rest, maar het blijft gewoon een gokspel als een ander, waarachter slimme algoritmes zitten die je af en toe de indruk geven dat je wint, maar je langzaam ruïneren.’

Trakteren

Dat blijkt een maand later ook aan de stand van mijn Unibet-portefeuille. Na het voetbal en pokeren ben ik overgeschakeld op roulette, races met windhonden (8 euro verdiend door in te zetten op de hond met de exotische naam Beautifulscenery!) en wielrennen. Mijn aanvankelijke inzetten van 1 of 2 euro zijn toegenomen tot 5 of 10 euro, wat voor geroutineerde gokkers nog altijd niets voorstelt. Maar mijn rekening is wel gezakt tot 65 euro.

Gokken is vaak een manier om de realiteit te ontvluchten.

EEN EX-GOKKER

Tijd om te stoppen, denk ik, wil ik mijn oorspronkelijke inzet van 40 euro niet verliezen. Maar dat blijkt niet mogelijk omdat ik nog te weinig heb ingezet om mijn bonusgeld verzilverd te krijgen. Ik ga nog enkele dagen in overdrive en zet uiteindelijk mijn laatste 25 euro winst in op wielrennen, een sport waarvan ik mezelf wijsmaak dat ik er toch iets van afweet. Ik gok op Mathieu Van der Poel in de Amstel Gold Race, en schreeuw de hele buurt bijeen als die uit een totaal verloren positie in de laatste meters naar de overwinning snelt. Het Nederlandse wielerfenomeen levert me 106,25 euro op.

Niet slecht toch? Ik speel met kleine bedragen, amuseer me tijdens de dode uren en heb in een maand tijd toch maar mooi 100 euro extra verdiend. Waarom zou ik mijn rekening niet openlaten en af en toe een gokje plaatsen tijdens een saaie voetbalmatch? ‘Natuurlijk zijn er gokkers die niet in de problemen komen’, zegt Willemen. ‘Maar ik heb te veel ellende gezien om uit te sluiten dat zelfs een gematigde speler als jij verslaafd kan geraken.’ Dat bevestigt ook Sander. ‘Voor je het weet, zit je op dode momenten niets anders te doen. Gokken is vaak een manier om de realiteit te ontvluchten, besef ik nu. Zelfs na vier maanden clean te zijn gaat er geen dag voorbij zonder dat ik eraan denk.’

Dus bij deze: collega’s, ik haal mijn rekening leeg en geef een drink met mijn gokwinst. Beloofd.

Bron: De Tijd [ LINK ]

Verstappen; ‘Ik houd niet van gokken. Vind het gewoon stom.’

Max Verstappen. Inzet: het Casino van Monte Carlo.

Max Verstappen. Inzet: het Casino van Monte Carlo. © Getty

Verstappen: ‘Ik won 300 euro in het casino en kom er nooit meer terug’

Ik houd niet van gokken. Vind het gewoon stom.

Max Verstappen

Door Arjan Schouten

En toen ging het opeens over het casino, tijdens het perspraatje met Max Verstappen. De stap van risicovol rijden op het ‘loterij-circuit’ van Monaco naar het befaamde Monte Carlo Casino bleek snel gemaakt.

Of Verstappen, woonachtig in Monaco, er wel eens binnen was geweest, vroeg een Engelse journalist. Het had werkelijk niks met bandenkeuzes, voorvleugels, set-ups of pitstop strategie te maken, maar het was veruit de best gekozen vraag van de dag. Want boven op de partyboot van Red Bull Racing begon Verstappen in de jachthaven van Monaco aan een verhaal waar zijn gehoor binnen de kortste keren massaal om stond te schateren.

Ja, de Limburger was eens binnen geweest in het beroemde neo-barokke casino even verderop, dat schittert in verschillende James Bond-films. ,, Ik houd niet van gokken. Vind het gewoon stom. Je gaat daarheen om geld te verliezen. Behalve die paar mensen die geld verdienen, maar het merendeel levert toch in’’, begon hij fel. ,,Eigenlijk slaat het nergens op. Dan koop ik liever iets moois van dat geld dat ik dan toch zou verliezen. Maar ik ben er één keer geweest’’, bekende hij dan toch. ,,Ik won 300 euro. En ik kom er nóóit meer terug…’’

Max Verstappen.

Max Verstappen. © Getty Images

Hij vertelde het allemaal met die vrij serieuze blik die hij graag opzet. De glimlach krulde pas om zijn lippen toen hij merkte hoe schitterend iedereen de anekdote vond.

Toen de Britten zich terugtrokken en het Nederlandse journaille nog even bleef zitten, ging hij er nog eens op door. ,,Ik won die 300 euro met roulette. Heb toen twee uur lang gespeeld, de hele tijd maar met vijf euro. Ik vind het helemaal niet fijn, gokken. Maar een vriend van me wilde graag dat casino een keer zien. Vond het wel lachen om een keer te doen, dus toen ging ik mee naar binnen’’, zo legde hij uit. ,,Zelf vind ik het vrij nutteloos om geld weg te gooien. Dan gooi ik het hier nog liever in de zee.’’

Pas 20 jaar en goed voor een miljoenensalaris. In staat om alles te kopen wat zijn hartje begeert. Maar ook maar een fractie van dat geld op het spel zetten? Liever niet. Verstappen creëert zijn eigen geluk wel. Daar heeft hij geen balletjes, croupiers of kaarten voor nodig.

Een archieffoto uit 2002: David Coulthard en Ralf Schumacher sturen hun bolides langs het beroemde Casino van Monaco.

Een archieffoto uit 2002: David Coulthard en Ralf Schumacher sturen hun bolides langs het beroemde Casino van Monaco. © EPA

Bron: AD [ LINK ]

Ex-Engels profvoetballer licht Belgische clubs gevaren van gokken voor.

Ex-Engels profvoetballer licht Belgische clubs gevaren van gokken voor. “Ik sneed op een bepaald moment in mijn borst”

Ex-Engels profvoetballer licht Belgische clubs gevaren van gokken voor. “Ik sneed op een bepaald moment in mijn borst”
Scott Davies.

Vrijdag ondertekenden de Pro League en de Kansspelcommissie een akkoord tot samenwerking omtrent sportweddenschappen. Onder andere ex-Engels profvoetballer Scott Davies rijdt mee het ganse land door om de 24 profclubs bewust te maken van de gokproblematiek. “Op den duur lag ik over te geven terwijl ik roulette speelde.”

De Pro League en de Kansspelcommissie bundelden vrijdagmiddag de krachten met de ondertekening van een protocol rond sportweddenschappen. Samen met ex- Engels profvoetballer Scott Davies gaat de Pro League bij alle 24 clubs langs om de gevaren van gokken uit te leggen en welke restricties er zijn voor voetballers. Maar ze praten ook over matchfixing.

“Ik leefde in drie werelden”, vertelde Scott Davies. “Ik had mijn familie, het voetbal en het gokken.” Davies is een ex-prof uit Engeland, die als 18-jarige in de eerste ploeg van toenmalige Premier League-club Reading terecht kwam. “Ik heb tegen Chelsea gespeeld en een vrije trap tegen Petr Cech kunnen scoren. Ik was de koning te rijk.”

“Ik verdiende 57.000 euro per maand. Er ging een heel nieuwe wereld voor mij open. Ik begon met roulette te spelen. Ik kreeg mijn eerste storting en ik verloor meteen alles. Ik wilde naar huis gaan van het casino, maar ik kon zelfs die ene euro voor de bus niet meer betalen. Twee uur stappen dan maar. Toen we naar een match trokken, begon ik mee met de kaarten te spelen op de bus. Ik ben toen op die rit 2.200 euro verloren. Ik zei toen dat ik nooit meer zou gokken, maar niets was minder waar. Ondertussen had ik ook al drie rode kaarten gepakt, twee kinderen bij twee vrouwen en al mijn auto in de prak gereden. Lees verder onder de foto.

Ex-Engels profvoetballer licht Belgische clubs gevaren van gokken voor. “Ik sneed op een bepaald moment in mijn borst”
Olivier Deschacht had tegen Anderlecht gegokt tijdens de Champions League-wedstrijd tegen PSG en kreeg daarvoor 23.000 euro boete.FOTO: PHOTO NEWS

Soms had ik geen geld voor vier weken. Ik kon de overstap maken naar Leeds en een dag voor ik wilde tekenen, kwam er iemand anders in mijn plek. Die nacht ben ik meer dan 11.000 euro verloren. Uiteindelijk kwam ik enkele jaren later weer op het rechtere pad en kon ik bij mijn ouders gaan inwonen. Tweeënhalf jaar hebben zij alles voor mij betaald. Uiteindelijk kwam ik bij een club terecht in de zevende divisie en verdiende ik 2000 euro per maand. Op 8 juni 2015 zette ik mijn laatste weddenschap bij een paardenrace. Ik stond helemaal alleen op de wereld. Op een bepaald moment was ik kip aan het snijden en sneed ik me. Zonder het te beseffen was ik in mijn borst aan het snijden. Ik had hulp nodig. Ik kwam bij mijn ouders en mijn moeder barste in tranen uit toen ik vertelde dat ik me na elf jaar ging laten helpen. ‘Thank, God’ is het enige dat ze zei.”

“Nu werk ik voor EPIC Risk Managament en ga ik voor hen spreken bij alle profclubs in Engeland van de eerste teams tot de jeugdploegen over de gevaren en de gevolgen van gokken. In Engeland heeft één op de zes sporters een gokprobleem. In totaal zijn er dat 181.000. Per verslaving betrek je tien mensen mee in je probleem. Dus onrechtstreeks zijn er in Engeland meer dan een miljoen mensen betrokken bij gokverslavingen. Dat gaat ook over je ouders, psycholoog en politieagent.” Lees verder onder de foto.

Ex-Engels profvoetballer licht Belgische clubs gevaren van gokken voor. “Ik sneed op een bepaald moment in mijn borst”
Stijn Van Bever. FOTO: BEVER GESPOT

Bij de Pro League zijn ze blij dat er iemand als Scott hen komt vervoegen tijdens de spreekuren. “We weten dat voetballers een verhoogd risicoprofiel hebben. Vooral de jonge voetballers”, zegt Stijn Van Bever, woordvoerder van de Pro League. “Zij komen in een nieuwe situatie terecht waarin ze zich vaak vervelen en dan voor de kick gaan gokken. Ze verdienen op korte tijd ook veel geld. Daarom zijn we blij met Scott dat hij de spelers zijn verhaal kan vertellen. Vanaf volgend seizoen willen we dat ieder jaar doen omdat de kernen van de Belgische clubs snel veranderen en nieuwe spelers vaak niet weten aan welke regels ze zich moeten houden. Nu is het duidelijk: in Belgieë mag je niet op wedstrijden van je eigen club of competitie gokken. Wel op een buitenlandse wedstrijd.”

Zowel Dennis Mariën van Unibet als Peter Naessens, directeur van de Kansspelcommissie, zijn blij met het nieuwe charter. “Unibet kan zijn klanten informeren, maar meer kon er in het verleden niet. Nu kunnen we rapporteren aan clubs en de Pro League als we merken dat voetballers fouten begaan of buitensporig gokgedrag vertonen”, legt Mariën uit. “Dat zal gebeuren conform de nieuwe GDPR-regelgeving uiteraard. De clubs moeten daar ook hun fiat voor geven. Van de totale bevolking die ooit al heeft gegokt is twee procent problematisch. Daar moet je net werk in steken en niet denken ‘98 procent is het niet’.”

“We doen nu met de Pro League een goede campagne,” vertelt Naessens trots, “maar we hopen ook dat in de toekomst meer en meer voetballers zich er ook achter zetten. Zij hebben ook een voorbeeldfunctie. We hebben jammer genoeg na de affaire met Olivier Deschacht niet echt verbetering gezien.” Lees verder onder de foto.

Ex-Engels profvoetballer licht Belgische clubs gevaren van gokken voor. “Ik sneed op een bepaald moment in mijn borst”
Mike Vanhamel. FOTO: PHOTO NEWS

Enkele spelers van Beerschot Wilrijk, waar het persmoment doorging, getuigden dat ze in het verleden wel al eens problematisch gedrag van medespelers zagen. “Toen ik in Frankrijk speelde, zag ik jongeren die alles maar door de venster buiten gooiden”, vertelde doelman en vice-kapitein Mike Vanhamel. “Zelf heb ik er nooit persoonlijk mee te maken gekregen, maar ik vond deze sessie wel goed. Zo weet ik ook in de toekomst hoe ik moet handelen als er iemand naar mij komt. Maar ik ben er wel van overtuigd dat wij geen voorbeeldfunctie hierin moeten zijn. Onze rol is om het beroep van voetballer te promoten, niet het niet-gokken.” Lees verder onder de foto.

Ex-Engels profvoetballer licht Belgische clubs gevaren van gokken voor. “Ik sneed op een bepaald moment in mijn borst”
Tom Van Hyfte. FOTO: BELGA

Ook kapitein van Beerschot Wilrijk, Tom Van Hyfte, deelt die mening. “Clubs kunnen zelf ook meer doen. Ik denk dat er in België geen enkele club is waar er iemand is die zich daarmee bezighoudt. Ikzelf heb ooit drie keer in een casino vijftig euro gespeeld en dan was ik naar huis. Tot zover mijn geschiedenis daarin. Clubs kunnen het in hun waarden opnemen, die sportiviteit en fair play, maar ze moeten er ook naar handelen dan. Jonge gasten moeten het echt weten en leren dat het niet oké is.”

“De clubs mogen niet afwijken van de straffen die erop staan. Voor mij is nultolerantie de perfecte straf. Gokken tegen of voor je club doe je niet”, voegde Vanhamel er nog aan toe.

Bron: nieuwsblad.be [ LINK ]